ഒറ്റച്ചിറകുള്ള പക്ഷി

ഓര്‍മ്മതന്‍ നേര്‍ത്തൊരു
അലപോലുമിളകാത്ത
മറവിതന്‍ കട്ടിക്കരിമ്പടത്താല്‍ മൂടി
നിന്റെലോകത്തുനിന്നെന്നെ
പ്പുറത്താക്കി
എങ്ങോട്ടുപോയി നീ,
എന്നെത്തനിച്ചാക്കി ?

സ്വപ്‌ന,മോഹങ്ങള്‍
ഒന്നിച്ചു പങ്കിട്ട  
ബാല്യ കൌമാരങ്ങളെന്നേ
കഴിഞ്ഞുപോയ്‌.

ചിരിച്ചും കരഞ്ഞും ഒന്നിച്ചുറങ്ങിയും മൂന്നു ദശാബ്ദങ്ങ-
ളൊന്നായ് ക്കഴിഞ്ഞു നാം.

രണ്ടു ചിറകുകളൊന്നിച്ചു ചേര്‍ത്തു നാം
പാരതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വേലികള്‍
ഖണ്ഡിച്ചു .

വീഴ്ചയില്‍ താങ്ങായു-
യുര്‍ച്ചയില്‍ കൂട്ടായി
ഓരോ ചുവടിലു-
മൊന്നായ് നടന്നു നാം.

നിത്യ സൌഹാര്‍ദ്ദത്തിന്‍
നേരടയാളമായ്
നമ്മള്‍ തിളങ്ങീ,
നമിച്ചു ലോകം നമ്മെ.
 
ഒടുവിലൊരു നാളി-
ലെല്ലാം മറന്നു നീ
എന്നെച്ചവിട്ടിക്കടന്നുപോയ്
നിര്‍ദ്ദയം !
ഇടനെഞ്ചിലൊരു കൊട്ട
ക്കനല്‍ കോരിയിട്ടിട്ട്
ചൂടകറ്റാനായി വിശറിയാല്‍ വീശുന്നു.
 
നെഞ്ചകം പൊള്ളി
പ്പിടയുന്നതു കണ്ടു
തീകെടുത്താനായി
എണ്ണ നനക്കുന്നു !
 
പാതി പിന്നിട്ടൊരീ
ജീവിതപ്പാതയില്‍
ലക്ഷ്യമറിയാതുഴറി
നില്‍ക്കുന്നു ഞാന്‍ .
 
നെഞ്ചിലെരിയുന്ന കനലിനെ
ചിരികൊണ്ടു മൂടീട്ട്
എല്ലാം തണുത്തെന്നു
വെറുതെ നടിക്കുന്നു,

ഒറ്റച്ചിറകിനാല്‍ തപ്പിത്തടഞ്ഞു
പറക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു, 
ഞാന്‍ വീണു പിടയുന്നൂ...

കാലചക്രത്തിന്‍
ഭ്രമണം  നിലച്ചെങ്കില്‍
സൂര്യ ചന്ദ്രന്മാര്‍
ഉദിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍
ഭൂമി കുറച്ചിടെ
പിന്നോട്ടു ചലിച്ചെങ്കില്‍
പോയകാലങ്ങള്‍
തിരിച്ചു ലഭിച്ചെങ്കില്‍ ....
-----------------------------------

ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കെന്തു സൌരഭ്യം....

ചാമുണ്ടി ഹില്ലിലേക്കു മെല്ലെ കയറുമ്പോള്‍ കാറിന്റെ  ചില്ല് പകുതി താഴ്ത്തി. തണുത്ത കാറ്റിന്റെ വിരലുകള്‍ എന്റെ മുടിയിഴകളില്‍ കുസൃതി കാട്ടിയപ്പോള്‍ കാറ്റുപോലും നിന്നെ തഴുകുന്നത് എനിക്ക് സഹിക്കില്ല എന്ന് ചെവിയില്‍ മന്ത്രിച്ചു നീ ചില്ലുയര്‍ത്തി. ആ സ്വാര്‍ഥതയുടെ മധുരം നുകര്‍ന്നുകൊണ്ട് ഞാനന്ന് രോമക്കുപ്പായമെടുത്ത് നിന്നെ പുതപ്പിക്കുന്നതില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. കാര്‍ പാര്‍ക്കുചെയ്ത്, കുന്നിന്റെ നെറുകയില്‍ അന്യഭാഷക്കാരായ തീര്‍ഥാടകരുടെ ഇടയിലൂടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ മധു നുകര്‍ന്നുകൊണ്ട് കൈകള്‍ പരസ്പരം കോര്‍ത്ത് നടക്കുമ്പോഴാണ് ചെറുപ്പക്കാരിയായ അമ്മയും മിടുക്കരായ രണ്ടാണ്‍ മക്കളും ചേര്‍ന്ന് നടത്തുന്ന ചായപ്പീടിക കണ്ണില്‍ പെട്ടത്. ചൂട് ചായയും മുളക് ബജ്ജിയും കഴിക്കുന്നതിനിടയില്‍ നീ അവരുടെ പേരും വിവരങ്ങളും ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. സമൂഹത്തില്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ അകറ്റി നിര്‍ത്തുന്നവരോട് ചങ്ങാത്തം കൂടുന്നത് നിനക്ക് പണ്ടേ ഉള്ള ശീലമായിരുന്നല്ലോ.
മറ്റുള്ള തീര്‍ഥാടകര്‍ ദേവിയെ തൊഴാനും ഫോട്ടോക്ക് പോസുചെയ്യാനുമുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു.
സാന്ധ്യച്ചോപ്പില്‍ ഗോപുരത്തിന്റെ 

പ്രൗഢിയേറിയതായിതോന്നി . 

ലോകമാതാവിനെ വലം വച്ച്, ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരിടം തേടി നമ്മള്‍ നടന്നു.  ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങള്‍ മിന്നിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അതിലേറെ ദീപങ്ങള്‍ താഴെ മിഴിതുറന്നു. കുന്നിന്റെ മുകളില്‍ നിന്ന് താഴേക്കു നോക്കിയ ഞാന്‍  ആകാശം ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങി വന്നോ എന്ന് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. നഗരം മുഴുവന്‍ ദീപാലംകൃതമായി ഏതോ ഉത്സവാഘോഷത്തിന് ഒരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന പ്രതീതി!
ഉയര്‍ത്തിക്കെട്ടിയ കല്പടവുകളിലൊന്നില്‍ കൈകള്‍ പരസ്പരം കോര്‍ത്ത് അസ്തമയ സൂര്യനെ നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല എന്നത് നമ്മള്‍ പോലും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഹൃദയങ്ങള്‍ ഒന്നായലിഞ്ഞാല്‍ അധരങ്ങള്‍ മൗനമാകുമെന്നു വിശ്വമഹാകവി പാടിയത് എത്ര സത്യം !
ഏറെ നേരത്തിനുശേഷം തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ക്ഷേത്രത്തില്‍ കയറി ചാമുണ്ടീ ദേവിയെ ദര്‍ശിച്ച്, പ്രസാദമായി കിട്ടിയ പൊങ്കല്‍ ക്ഷേത്രാങ്കണത്തിലെ കരിങ്കല്‍ത്തറയിലിരുന്ന് ഭക്ഷിച്ച് പുറത്തിറങ്ങി, വളരെ പതുക്കെ കാറിനടുത്തെക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ പരിസരം വിജനമായിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ചായക്കടക്കാരി ലക്ഷ്മിയും മക്കളും എപ്പോഴോ കടയടച്ചു പോയി. വീണ്ടും വരണം നമുക്ക് എന്ന് പരസ്പരം പറഞ്ഞ് കാര്‍ സ്റ്റാര്‌ട്ടാക്കി കുന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ ദേവി നമ്മെ അനുഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് പോയിവരൂ എന്ന് പറയുന്നതായി തോന്നി.
ഇന്നലെ, നിന്റെ യാത്രാക്കുറിപ്പ് വായിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഏറെ വര്‍ഷം പിറകോട്ടു മനസ്സുകൊണ്ടു യാത്രപോയി . നീ വീണ്ടും ചെന്നു ചാമുണ്ടീ ഹില്ലില്‍ , ഞാനില്ലാതെ...ആ കരിങ്കല്‍ കല്‍പ്പടവുകളിലിരുന്നപ്പോള്‍ പഴയ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒരു നിമിഷാര്‍ഥമെങ്കിലും നിന്റെയുള്ളിലും മിന്നിമറഞ്ഞു കാണില്ലേ !

യൂസ് ആന്‍റ് ത്രോ ...

"വൈകി വന്ന ഈ സ്വപ്ന പ്രണയത്തിന്റെ വര്‍ണ്ണ വസന്തങ്ങള്‍ എന്നെ ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിക്കുന്നു.ഞാനിന്നു നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി നൃത്തം ചെയ്യുന്നു.നിന്റെ പ്രണയ ഗീതികള്‍ എന്നെ രാഗര്‍ദ്രയാക്കുന്നു. മേയ്ക്ക് ജിബ്രാന്‍ പോലെ ,ആതിയക്ക്‌ ഇക്ബാല്‍ പോലെ ...അവയെന്റെ ആത്മാവില്‍ സ്പര്‍ശിക്കുന്നു..."

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഞാനെന്റെ ഡയറിയില്‍ കുറിച്ചിട്ട വരികള്‍ .അന്ന് മൊബൈല്‍ ഫോണോ ഈ മെയില്‍ സന്ദേശമയക്കാനുള്ള സൌകര്യങ്ങളോ നമുക്കിടയില്‍ ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ.അതിനാല്‍ ആ സന്ദേശങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെ കടലാസ്സില്‍ കിടക്കുന്നു.

ഇന്നലെ സംസാരത്തിനിടയില്‍ നീ പറഞ്ഞത് പോലെ ജിബ്രാന്റെ കാലത്ത് മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ എസ് എം എസ് അയയ്ക്കാന്‍ സൌകര്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ജിബ്രാന്‍ മേയ്ക്കയച്ച ആ പ്രണയ ലേഖനങ്ങള്‍ ചരിത്ര താളുകളില്‍ ഉണ്ടാവുകയെ ഇല്ലായിരുന്നു. ഇന്ന് നമ്മള്‍ തമ്മില്‍ അയയ്ക്കുന്ന എത്ര എത്ര സന്ദേശങ്ങള്‍ ...അവയ്ക്ക് വായിക്കുന്ന ആ ക്ഷണനേരത്തെ ആയുസ്സ് മാത്രം.
ആധുനിക ലോകത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തമായ 'use and throw' മറ്റെല്ലായിടത്തും പോലെ ഇവിടെയും .സന്ദേശങ്ങള്‍ വായിക്കുക,ഡിലീറ്റു ചെയ്യുക . ഒന്നിനും ഏറെ നേരത്തെ ആയുസ്സില്ല.
പ്രണയബന്ധങ്ങള്‍ക്കും ..

"കും കും യാ ഹബീബീ..."

"kum kum ya habibi.Annaum alal Ashiqi haramun! "

ഉച്ചമയക്കത്തില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ന്നത് ഈ സന്ദേശത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് . ഉറുദു വിലുള്ള ഗസലിന്റെ വരികളാണ്. ഉറക്കപ്പിച്ചില്‍ വായിച്ചിട്ടൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല . കണ്ണു വീണ്ടും അടച്ചു തുറന്നു നോക്കീ.താഴെ ഇന്ഗ്ലീഷിലും മലയാളത്തിലും എഴുതിയിട്ടുണ്ട് .

Awake,awake my beloved ...All form of sleep is out of bounds to the lover..

"ഉണരൂ , എഴുന്നേല്‍ക്കൂ പ്രിയേ ,അനുരാഗികള്‍ക്ക് നിദ്ര നിഷിദ്ധമല്ലോ ..."

പതിവില്ലാത്തതാണ് എനിക്കീ സമയത്തൊരു മയക്കം.എന്നിട്ടും ഞാനിവിടെ ഉറങ്ങുന്നത് ഇത്ര ദൂരെ ഇരിക്കുന്ന നീ എങ്ങിനെ അറിയുന്നു ?!

പ്രണയത്തിനു പ്രായമോ തളര്‍ച്ചയോ ബാധിക്കാത്തതുപോലെ അതിനു ദൂരമോ ദേശമോ പ്രശ്നമല്ല ...

പ്രണയ മൌനങ്ങളോടെ ശുഭരാത്രി...

ജനലഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ എന്നെ തഴുകാനെത്തുന്ന രാത്രിമഴയില്‍ മനസും ശരീരവും കുളിര്‍ത്ത്‌ , നീ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ച ജലാലുദ്ദീന്‍ റൂമിയുടെ 'മസ്നവി'യുടെ താളുകളില്‍ സ്വയം മറന്നിരിക്കുമ്പോള്‍ മൊബൈല്‍ ഫോണിലെ സന്ദേശപ്പക്ഷി ചിലച്ചു .

തുറന്നു നോക്കാതെ തന്നെ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു അത് നിന്റെ സന്ദേശമെന്ന് .

"രാത്രിമഴയുടെ ആര്‍ദ്രനിശ്വാസങ്ങള്‍ക്ക് ജന്മാന്തരങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്തുനിന്നുള്ള എന്‍ പ്രിയരാഗത്തിന്റെ ഈണം ...അമൃതവര്‍ഷിണി രാഗത്തില്‍ , എന്‍ പ്രിയയുടെ സ്വരത്തില്‍ ...പ്രണയ മൌനങ്ങളോടെ ശുഭരാത്രി..."

പ്രണയ മൌനങ്ങള്‍ ...അതേ , അധരങ്ങള്‍ മൌനിയാകുമ്പോള്‍ ഹൃദയങ്ങള്‍ക്കായിരം നാവുണരുന്നു . പ്രണയം മൌനത്തില്‍ അതിന്റെ ഔന്നത്യങ്ങളിലെത്തുന്നു .

എന്റെ ഹൃദയം മൌനമായോതുന്ന ഈ സന്ദേശം അങ്ങ് ദൂരെ നിന്നില്‍ എത്തുമെന്നെനിക്കുറപ്പുണ്ട് .

"ശുഭരാത്രി ... "

വിരഹം,പ്രണയത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണത

നീണ്ട ഏഴുദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഇന്ന് വീണ്ടും ഈ ബ്ലോഗ്‌ എഴുതുമ്പോള്‍ എഴുതി നിര്‍ത്തിയ ഇടത്തുനിന്നും ഞാന്‍ ബഹുദൂരം പോന്നിരിക്കുന്നു. ഈ ഏഴു ദിവസങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിവിന്റെ ദിനങ്ങളായിരുന്നു .

പ്രണയത്തില്‍ നഷ്ടങ്ങളും ലാഭങ്ങളും ഇല്ലെന്ന അനൂപിന്റെ അഭിപ്രായത്തെ പൂര്‍ണ്ണമായും പിന്താങ്ങുന്നു എന്ന് നീ . പ്രണയത്തെ നിര്‍വ്വചിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത് അന്ധന്‍ ആനയെക്കണ്ടതുപോലെയാണെന്നും . ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ അനുഭവത്തിനനുസരിച്ച്‌ അതാണ്‌ പ്രണയമെന്നു നിര്‍വ്വചിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തില്‍ നക്ഷത്രങ്ങളും നിലാവും പൂക്കളും കിളികളും ഋതുഭേദങ്ങളും ഉള്ളിടത്തോളം പ്രണയികളുടെ മനസ്സും അസ്വസ്ഥമായിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കും . വിരഹത്തിലാണ് പ്രണയം അതിന്റെ പൂര്‍ണ്ണഭാവത്തില്‍ അനുഭവിക്കാനാവുക ...നീ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു .

ഒടുവില്‍ പതിവുപോലെ റൂമിയിലെത്തുകയും...

" യഥാര്‍ഥ അനുരാഗി ഏതെല്ലാം വഴികളിലൂടെ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞാലും ഒടുവില്‍ അവന്റെ അനശ്വരയായ പ്രണയഭാജനത്തിനടുത്തെത്തുക തന്നെ ചെയ്യും ..."

നീ ഇന്നലെ ഫോണില്‍ അയച്ച സന്ദേശം ഞാന്‍ മാച്ചുകളയാതെ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു

"I 'm not like de rain dat pours & goes away , bt 'm like de air ...not visible bt always in touch .."

പ്രണയവും സ്വാര്‍ഥതയും

പ്രണയത്തില്‍ സ്വാര്‍ഥതയ്ക്ക് സ്ഥാനമില്ലെന്ന് നീ . പ്രകൃതിയിലേക്ക് നോക്കാനും ... നീ വീണ്ടും കടലിനെയും ആകാശത്തെയും ഉപമയ്ക്കായി കൂട്ട് പിടിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ഞാന്‍ പറയുന്നു സ്വാര്‍ഥതയില്ലാത്ത പ്രണയത്തില്‍ ആത്മാര്ധതയില്ലെന്ന് . ആരു പറഞ്ഞു കടലും ആകാശവും തമ്മിലുള്ള പ്രണയത്തില്‍ സ്വാര്‍ഥത ഇല്ലെന്ന് ? കടലിന്റെ പ്രണയം നീരാവിയായി ആകാശത്തിനു കൊടുക്കുന്നതിനു പകരം തണുത്തുറഞ്ഞു ഹിമമായിരിക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്നില്ലേ തിരിച്ചും പ്രണയം വര്ഷിക്കാതെ ആകാശം മുഖം വീര്‍പ്പിച്ചു നില്‍ക്കുന്നത്?
പ്രണയത്തില്‍ സ്വാര്‍ഥത ഇല്ലാതാകുന്നത് പ്രണയത്തിന്റെ ക്ഷയത്തെ അല്ലെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്? നിന്റെ ഫോണ്‍ വരുന്ന സമയത്ത് എന്റെ ഫോണില്‍ മറ്റാരെങ്കിലും സംസാരിക്കുകയാണെങ്കില്‍ പോലും നിനക്കു സഹിക്കില്ലായിരുന്നു. അന്ന് ഞാന്‍ ഒരുപാട് പിണങ്ങീ , പോസ്സസ്സീവ് നെസ് ഇത്രയ്ക്കു പാടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു , നീ ഒന്ന് പിണങ്ങിയെങ്കില്‍ എന്ന് .